Te veel kleine negertjes en verdwalen tussen buffalos..

Na 2 weken hard bikkelen hebben we het eerste deel van ons onderzoek afgerond. De eerste dagen zijn we bezig geweest om formulieren te ontwerpen waarop we de health screening kunnen invullen. Tussen alle uren op het kantoor hebben we ook het project in Okahandja gezien en die in Windhoek zelf (Hope Village). Voor we in Hope Village aankwamen hebben we een groot deel van Katatura gezien. Dit is de township/krottenwijk van Windhoek, het beslaat ongeveer de helft van Windhoek en bestaat uit stenenhuizen en golfplaten huisjes. Je hebt dus in Katatura zelf ook nog een rijker en armer deel. Hope Village is ongeveer in het arme gedeelte gelegen. Daar aankomend liepen we om het gebouw heen en zagen zodoende 6 kleine negertjes op ons afrennen!! Voor we het wisten hadden we ieder ongeveer 3 kinderen om onze benen hangen die niet loslieten voor we ze hadden opgetild. En als je ze weer neerzette begonnen ze heel hard te huilen…Uiteindelijk met ongeveer 3 kinderen aan elke hand hebben we gepoogd een rondleiding te krijgen. Oppassend dat er niets uit je zakken werd gehaald, het horloge van Sophie werd zelfs van haar pols gepeuterd! Er is een babyhuis (26 kindjes), een meisjeshuis (24 meiden)en een jongenshuis(24 jongens). De kinderen in deze 3 huizen hebben we afgelopen week allemaal gescreend. Aangezien we samen maar 1 kleine kamer hadden, alles op Afrikaans tempo ging en ook Afrikaanse kinderen kattekwaad uithalen, was het natuurlijk één grote chaos. Gemiddeld hadden we 3-4 kinderen en 1-2 huismoeders in de kamer zitten. Terwijl de één de vragen probeerde te stellen in half engels en half Afrikaans, de ander een kind probeerde te onderzoeken, liepen de andere kinderen weg met onze stethoscoop, koorspennetje (=thermometer) ed. En ondertussen probeerden huismoeders ook orde te houden buiten de kamer = heel hard schreeuwen naar iedereen tussen de luxaflex door (waarna de kinderen buiten dan weer door de luxaflex heen naar binnen wilden kijken..), telefoons opnemen die in de BH zit verstopt samen met geld, sleutelbossen en wie weet wat nog meer… Maar het is gelukt; project Hope Village is klaar! Vandaag gaan we naar Rehoboth, waarna Crystal ons morgen naar Witkop zal brengen en waar wij 4 dagen op dezelfde farm verblijven als de kinderen. In die 4 dagen gaan wij proberen niet helemaal gek te worden tussen 80 kinderen terwijl we totaal afgesloten zullen zijn van de rest van de wereld. En ondertussen moeten die kinderen ook nog gescreend worden… En daarna wordt het dan tijd voor de 500 kinderen in Okahandja…
In de weekenden is er dan gelukkig nog tijd om iets anders dan het kantoor en kleine schreeuwende kinderen te zien! Vorige week gingen Bertine, Madelief en George weg, dus was het weer tijd voor een afscheidsdiner. Alwaar ik springbok met een saus van chocola en chilipeper heb gegeten; een goddelijke combinatie! Op zondag hebben Sophie ons op het paard gewaagd, alwaar we kozen voor de fast track. Nou en dat hebben we geweten!! Na de eerste kilometers op een bokkend en springend paard gezeten te hebben leek het de gids een beter idee om even van paard te wisselen, voor ik in de rivierbedding (alle rivieren hebben hier een naam maar geen water…)een van de rotsen zou koppen…Om vervolgens op een paard te stappen dat dynamiet in z’n reet had. Maar op de 5 kilometer track langs te spoorlijn konden we dan echt gaan; nooit geweten dat een paard zo hard kan rennen… Vooral toen Sophie’s en mijn paard, (voordat we tijd hadden ze achter de gids te plaatsen), een race inzetten!!pfff.. Na 4 uur op het paard gezeten te hebben stond er zowaar een champagneontbijt klaar!! Helaas konden we 5 dagen daarna nog steeds niet normaal lopen van de spierpijn… En aangezien we sinds zaterdag bijna geen spierpijn meer hadden, zijn we gisteren naar Daan Viljoen game park gegaan om een 9km hikingtrail te lopen. Helaas zijn we binnen de eerste 100 meter (bleek achteraf) de trail al kwijt geraakt.. Na een heel eind gelopen te hebben en al oog in oog te hebben gestaan met wrattenzwijnen en buffalos hield ons pad opeens op… Al snel bleek dat we enigszins (een paar kilometer) van de trail verwijderd waren.. Lopend naar het topje van één van de bergen konden we ons beginpunt ergens in de verte zien liggen; zodoende zijn we gewoon heuveltje op heuveltje af alle geitenpaadjes (hoewel er geloof ik geen geiten zitten..) gaan volgen. Toen ergens in de middle of nowhere opeens weer een trail begon! Ook deze zijn we nog 3 keer kwijt geraakt, maar vlak bij het eindpunt waren we weer op de goede weg, althans aan het einde van het pad bleek dat dit eigenlijk het begin van de trail te zijn die we hadden moeten hebben… Maar dankzij onze echt off-beaten track hebben we heel wat wild gezien; zebra’s, impalas, buffalos en een heleboel tot nog toe ongeïdentificeerde antilopen (waarschijnlijk kudu of eland).
Verder proberen we nog het een en ander in Windhoek te verkennen (niet heel veel soeps eigenlijk). Dat moet allemaal in daglicht, aangezien alle criminelen actief worden zodra de zon ondergaat. Maar ook overdag lopen we met geld en usb-sticks in onze bh’s. Wat nogal rare blikken oplevert als ik bij de kassa van de supermarkt het geld uit mn bh vis… Hoewel we inmiddels hebben vernomen dat dat allemaal niet zo hoeft, want ik schijn een baie sterke en baie gevaarlijke vrouw te zijn, maar ook baie mooi. Maar dat laatste komt vast omdat ze er allemaal van overtuigd zijn dat ik de zus van Ruud van Nistelrooij moet zijn… (laat ik nou precies hetzelfde in Brazilie hebben gehoord, misschien toch maar eens mijn DNA natrekken).
Zo weer lang genoeg geschreven, het volgende verhaal komt waarschijnlijk vanuit Okahandja als we ergens halverwege scheel zien van alle kleine negertjes om ons heen!Bedankt voor al jullie e-mails, aangezien het onderzoek behoorlijk veel tijd vergt heb ik weinig tijd om te beantwoorden maar ik doe mijn best!! Ik wil graag op de hoogte blijven van alle activiteiten in Nederland J

EN: Onze eerste foto's staan op de site; (tja ik val enigzins buiten beeld als sophies vriendje de site aanmaakt...)

Liefs Sasja

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer