Werk,hotsprings, alleen in de woestijn en 1e anekdotes!

Lieve mensen,

Inmiddels vertoeven wij alweer een week in Windhoek en zijn weer helemaal geïnfiltreerd in de wereld van multimedia, de grote stad en feesten. Maar eerst over afgelopen tijd (excuus voor de altijd veel te lange verhalen). Ik had al een korte update gegeven in Swakopmund, maar ons hele avontuur in Witkop (nog voor naar Okagandja gingen) heb nog niet eens beschreven. En dat was me een avontuur!
We gingen dus naar Witkop om ook daar bijna 80 kindertjes te onderzoeken, maar nadat we al een uur op een gravelroad reden vroegen we ons toch serieus af waar we in hemelsnaam terecht zouden komen… Witkop bleek dus ver in het land te liggen, weg van alles. Witkop zelf bestaat uit het huis waar de kinderen wonen, de school, een farm en het 2 huisjes voor de leraar en de schoonmaakster…! Wij zouden in de farm slapen; één in bed, één op de grond, geen warm water en een huiskamer die omgetoverd werd tot onderzoekskamer. Zo toverde wij een tafel met daarop kussens van de bank  en een laken om tot onderzoeksbank, timmerde ik zelf de lengtemeter in de muur en pakte we een warme deken om de kindertjes warm te houden op diezelfde onderzoeksbank. Want koud was het!! Alle kleren die we meegenomen hadden voor die 4 dagen hebben we allemaal 4 dagen lang aangehad! Elke avond voor het uitkleden om in de slaapzak te kruipen deden we een warming-up. Ondertussen viel een van de avonden ook nog eens de stroom uit, gelukkig hadden we op het laatste moment nog een kaarsje meegekregen anders hadden we echt niets meer gezien!! Want zwarte kindjes in het donker zijn echt heel zwart! Het enige wat je ziet zijn 2 witte ogen die je aanstaren… Om de health screening wel af te kunnen ronden heeft Sophie de anamnese afgenomen bij kaarslicht en heb ik het lichamelijk onderzoek uitgevoerd met een koplamp op mn hoofd! Maar al die barre omstandigheden waren nog niets vergeleken met de plek waar de kindertjes woonden! De slaapplekken waar bizar slecht, de wc ontzettend ranzig en de douches werkten niet. Schokkend! Maar ondanks dat leken de kids toch best gelukkig en waren ze over het algemeen ook goed gezond!
Na Witkop kwam avontuur Okahandja. De grootste drama’s die zich afspeelden in onze onderzoekskamer heb ik de vorige keer al beschreven, en ook de laatste 2 weken werd dat niet veel beter! Veel gekrijs, geplas en gevecht, maar nog steeds heel veel lieve kindertjes!! Inmiddels ook al wat feedback gekregen van ons werk; 2 kinderen met iets raars in hun oor hadden we direct door gestuurd, de een bleek wc-papier in zijn oor te hebben en de andere is zelfs naar Windhoek gestuurd om het (snoepje, knikker?) eruit te laten halen!! Toch fijn om te weten dat we ze niets voor niks hadden gestuurd en ook dat ze daadwerkelijk iets doen met ons advies! Okahandja zelf is niet zo heel avontuurlijk en daarom zijn we dus tijdens onze 4 weken doordeweeks zeer vroeg naar bed gegaan en alle weekenden op pad gegaan!
Het eerst weekend naar de hotsprings. Welke de mooiste zouden moeten zijn van Namibië, maar dat viel een beetje tegen. Het leek er meer op dat we in een of ander verlaten oord waren gekomen waar nog een enkele andere toerist ook terecht was gekomen. Alle bungalows stonden leeg, maar wij kregen de verst gelegen die 15 minuten lopen lag van de hotspring. Met als gevolg dat wij ’s avonds (na een maaltijd in het restaurant waar wij de enige waren! Samen met een schrikwekkend groot bizar insect dat om ons hoofd vloog)in het pikkedonker onze weg terug moesten vinden, omdat ons lampje (dat we zo slim ‘s ochtends al meegenomen hadden) het niet deed! (het batterijklepje bleek open te staan, maar dat kon ik natuurlijk niet zien in het donker..) De eerste dag was het water niet echt hot, want de elektriciteit was uitgevallen waardoor het warme water niet opgepompt kon worden..De tweede dag werkten de pompen weer, maar was het water een beetje te hot…!Maar een weekend lezen, liggen en badderen had ons ondanks alle weer nieuwe energie gegeven om te overleven tot het volgende weekend.
De week daarop hebben we een lokale bus gepakt naar Swakopmund, 16 mensen in een volkswagenbusje. De volgende 3 uur zaten we in een bus met een heftig discussiërende buschauffeur die naar onze smaak wel wat snel reed (hoe snel weten we niet want zijn snelheidsmeter deed het niet..) en 4 vrouwen die de hele reis over Jesus hebben zitten zingen (ons kon dus niets overkomen!). Onder het gezang ben ik heerlijk ingedut tot ik wakker werd omdat iemand mijn haar aan het aaien was. Niet alleen alle kinderen vinden ons gladde haar machtig interessant, zelf de ouderen kunnen er niet van afblijven! Maar al met al was het best een prima ritje en waren wij blij om in Swakopmund te zijn! Ons sandboardavontuur de volgende dag staat al in mijn vorige verhaal. Daar waar ik tijdens het sandboarden iets te hard ging en in de duinen crashte, daar had ik zondag de verkeerde quad te pakken en bleef heel alleen achter in de woestijn!! Mijn quadje bleek het allemaal niet meer helemaal aan te kunnen en toen een van de duinen iets te stijl was, zag ik iedereen van mijn wegrijden en stond ik met mijn quadje in het mulle zand… gelukkig had Sophie al snel door dat ik er niet meer was, heeft ons gids mij gered en heb ik tijdens de pauze een ietsjepietsje snellere quad gekregen! Een mooie rit door de duinen van de Namib desert was het sowieso!! (zeker toen er van een andere groep een iets te dikke vrouw geholpen werd omdat ze in het zand weg gezakt was en ze na 2 meter weer wegzakte..!!)De volgende dag wilden we skydiven en zoals meerderen al vroegen hoe het was en of ik nog leefde: het was bewolkt dus helaas bleven wij met 2 voetjes aan de grond! Daarna gingen we weer terug naar Okahandja, in een nog wat brakker busje dan de heenreis. Deze keer zat ik op een stoeltje dat half gebroken was, dus elke keer als we een bocht namen zat ik met stoeltje en al bijna op de schoot van de man achter mij. Ondertussen hopend dat onze bagage in het karretje bleef liggen, aangezien die niet meer zo goed afgesloten kond worden… (lees: met één lullig touwtje).
Over de avonturen het weekend daarna (waterbergplateau, rijden in een chico, omsingelt door apen, giraffes bij zonsopgang) en de avonturen hier (stapels stapels papieren, een verwarde zanger, een ‘sprong’ in het zwembad om 3 uur ‘s nachts) later meer!
Dankzij al deze avonturen zijn de eerste anekdotes nu toch al vrij duidelijk geworden voor ons, en die delen we natuurlijk graag met jullie om een goede indruk te geven hoe wij hier leven. Sophie moet altijd en overal plassen; met haar blote kont richting de weg waar toch niemand rijdt (alleen wel net als sophie daar staat), midden in de woestijn, elke nacht in de bosjes omdat de wc te ver lopen is, midden op het wandelpad… Met mij gaat er altijd iets mis als we iets ondernemen (jaja, ik weet het ‘natuurlijk het zou sasja niet zijn’); een paard dat op hol slaat, een crash in de duinen, een quad die niet rijden wil… Ook loop ik al de hele vakantie met een rode/dikke neus rond, ben ik er niet op gecrasht, dan verbrand ik hem wel, of ben ik zwaar verkouden.. Daarnaast is ook gebleken dat Sophie overal met haar hoofd in blijft hangen, terwijl ik over elk uitstekend puntje op de grond struikel.

Meer anekdotes en avonturen de volgende keer. De foto’s van de eerste avonturen van afgelopen tijd staan ook weer op de site!! (http://picasaweb.google.nl/sophiebekmann) De andere foto’s komen tegelijk met de verhalen!! Ik geniet van al jullie lange e-mails, ik probeer ze te beantwoorden maar het werk roept ook! Hopelijk blijven jullie al jullie verhalen ook mailen!

Liefs Sasja

 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer